Vandaag trokken Inge en ik, toch een beetje op ons paasbest, naar het gemeentehuis van Westerlo om ons officieel als wettelijk samenwonend te laten registreren. In onze hoofden zat ergens een klein vleugje ceremonie, misschien zelfs een zweem van romantisch protocol.

De werkelijkheid bleek Kempisch nuchter: formulier hier, handtekening daar, en vervolgens een verrassend uitgebreide uitleg over hoe we alles later weer eenvoudig en goedkoop konden stopzetten. De bediende werkte voorheen vast in het rijexamencentrum ter voorbereiding van het terugkommoment.

We moesten er achteraf vooral om lachen. Gelukkig was er nog een vriendelijke proficiat van de receptioniste, en maakten we buiten enkele foto's om het moment toch dat beetje extra cachet te geven. Want ook al paste het decorum in een A4-mapje, voor ons was dit allesbehalve een fait divers.

Soms zit romantiek niet in de plechtigheid, maar gewoon in twee handtekeningen onder hetzelfde dak.