Seks verandert alles. Behalve blijkbaar de neiging om jezelf graag bezig te horen.

Vandaag trokken we vol verwachting naar "Seks verandert alles" in "Het Schaliken", Herentals.

Die verwachtingen waren niet min. Vooral omdat Rika Ponnet voor ons iemand is die complexe relationele thema's helder, genuanceerd en met veel menselijkheid kan duiden.

En eerlijk: telkens wanneer ze aan het woord kwam, kregen we precies waarvoor we gekomen waren. Inzichten. Reflectie. Herkenning. Stof tot nadenken.

Alleen was er één probleem.

Johan Terryn.

Of beter: Johan Terryn die voortdurend onderbrak.

Wat wellicht bedoeld was als luchtigheid, humor en interactie, voelde voor ons steeds meer als een wedstrijdje aandacht opeisen. Net wanneer Rika een interessante gedachte begon uit te werken, kwam er weer een grapje, een zijspoor, een persoonlijke bedenking of een zoveelste poging om de zaal eraan te herinneren hoe geestig Johan Terryn wel is.

Het vreemde is dat goede interviewers meestal precies het omgekeerde doen. Zij begrijpen dat hun grootste talent bestaat uit op tijd zwijgen. Ze creëren ruimte. Ze laten de interessante persoon naast hen schitteren.

Hier leek het soms alsof iemand een prachtig concert had georganiseerd en vervolgens voortdurend op een fluitje bleef blazen tijdens de mooiste passages.

Misschien is dat wel de grootste frustratie van de avond. Niet dat Johan Terryn aanwezig was. Integendeel. Een goede moderator kan een voorstelling dragen. Maar dat hij zo vaak tussen het publiek en de reden van hun komst ging staan.

Want als mensen een avond met Rika Ponnet boeken, dan komen ze vooral voor... Rika Ponnet.

Iemand zou Johan Terryn dat misschien eens vriendelijk mogen vertellen.

En daarna vooral: hem de kans geven om er even over te zwijgen.